ამ დოსიეში მორალის განმარტება აღებულია რომანიდან, რომელსაც თავისუფალ დროს ვწერ და რომელსაც „სინდისის სამსჯავრო“ ჰქვია.

მისი ერთი პასაჟი აქ აღწერილ ვითარებას უფრო ახლოს ეხმიანება, ვიდრე ვისურვებდი:

„მან დასვა და უამბო, რას ფიქრობდა მისი მამა. არა ის, რასაც თვითონ ფიქრობდა. რას ფიქრობდა ალექსეი, რაც მას ისე ჰქონდა შენახული, როგორც ყველაფერს ინახავდა, და რასაც ახლა აძლევდა, რადგან სჯეროდა, რომ ეს მას ეკუთვნოდა.

მისი მამა, თქვა მან, ამას არ ისურვებდა. მისი მამის აზრით, ჩხუბი — საკუთარი სხეულის საცემად მიცემა და სხვების ცემის სწავლა, ძალით მოკამათე კაცებისთვის იმავეს სწავლით პასუხის გაცემა — უკვე წაგება იყო. არა ჩხუბის. უფრო მაღალის. ალექსეი ფიქრობდა, რომ ტლანქ კაცს ღირებულებები არა აქვს და წესიერი კაცების უფრო მაღალი ღირებულებები სძულს, და რომ მისი მიზანი ამ ღირებულებების ჩამორთმევაა — არა მათი ცემით, არამედ თავის დონემდე დაქვეითებით. მას სჯეროდა, რომ კაცი მხოლოდ საკუთარი საქციელით შეიძლება განისაჯოს და არა სხვისით.

ივანემ ყველაფერი მოისმინა, გახეთქილი ტუჩითა და ათი წლის ბავშვის სახით, და ის, რაც მან გაიგონა, იყო მკვდარი მამის თხოვნა — სუსტი ყოფილიყო. ემსჯელა. იმედი ჰქონოდა. გაშლილი ხელებით მდგარიყო. მან ვედრება მოისმინა და სავსებით გაიგო. ეს იყო ყველაზე ნათელი, რაც კი ოდესმე მამაზე გაუგია.

ივანემ დედას მადლობა უთხრა — ზრდილი ბიჭი იყო. მეორე დილას სპორტდარბაზში დაბრუნდა.

მან მეორედ აღარ სცადა. უამბო ის ნამდვილი, რაც მის მამას სწამდა, ნახა, როგორ იქცა ეს საწვავად, და ატარებდა ამას ჩუმად, წლების განმავლობაში, ისე, როგორც ყველაფერს ატარებდა.“

ამის კითხვა სხვაგვარად დავიწყე: უკვე სამი თვეა, საკუთარ სახლში შესვლის აღდგენას ის დრო და ყურადღება მიაქვს, რომელსაც ამ წიგნსა და იმ საქმეს დავუთმობდი, რომელიც მიყვარს. ეს არის ფასი, რომელიც Next-ის ქცევამ დამაკისრა და რომელიც არც ერთ ანგარიშში არ ჩანს — და, შესაძლოა, სწორედ ასე ინარჩუნებენ მესაკუთრეებს მორჩილებაში.

ასეთ დროს ღირს ფრიდრიხ ნიცშეს გახსენება, „სიკეთისა და ბოროტების მიღმა“:

„ვინც ურჩხულებს ებრძვის, უნდა ერიდოს, თავად არ იქცეს ურჩხულად. და თუ დიდხანს იყურები უფსკრულში, უფსკრულიც შენში იყურება.“

ის არ ამბობდა, რომ ურჩხულებს არ უნდა ებრძოლო. ის ამბობდა, რა უჯდება ეს ბრძოლა იმას, ვინც იბრძვის, და სთხოვდა, ეს შეემჩნია. ეს დოსიე ჩემი მცდელობაა, ვიბრძოლო იმ უფრო მაღალის საშუალებებით, რომლისაც ალექსეის სწამდა: ჩანაწერებით, თარიღებით, მეორე მხარის საკუთარი სიტყვებით და არა უფრო მეტი ძალით, ვიდრე სიტყვებს შეუძლიათ ატარონ.

ბათუმში სამ წელზე მეტხანს ვცხოვრობდი, და მან ისეთი სიმშვიდე მომცა, რომელიც სხვაგან არ მიპოვია. ეს დოსიე ქალაქისთვის არანაკლებ არის დაწერილი, ვიდრე მასში მდებარე ერთი კომპანიის წინააღმდეგ.